23 Ekim 1947’de, Yafa yakınlarındaki Yebna’da dünyaya gözlerini açtı. 1948 Arap-İsrail Savaşı sırasında henüz altı aylık bir bebekken, ailesiyle birlikte doğduğu topraklardan koparılarak Gazze’deki Han Yunus Mülteci Kampına hicret etmek zorunda kalır.
Filistinliler Nekbe Günü’nden (Filistinlilerin İsrail’in kuruluş tarihini “büyük felaket” olarak adlandırdıkları tarih) bu yana topraklarına yapılan bu işgali protesto etmek amacıyla direnişlerini; kültürlerine, müziklerine, halk oyunlarına ve geleneklerine yansıtmaya başladılar. Onlar için desenlerin ve renklerin yüklendiği anlam, en az Filistin tarihi kadar köklü olmalıydı. Bu geleneksel mirası birbirlerine aktarırken kumaşların, desenlerin ve renklerin de bir dili olmalıydı. Zira Filistin ve Kudüs konuşan taşların ülkesiydi. Orada zulme uğramış her şey bir direnişi temsil etmekteydi.
Ahmed Manasra, 22 Ocak 2002’de Doğu Kudüs’ün Beyt Hanina mahallesi’nde, kalabalık bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Ailesi gündelik hayatını sürdürmeye, çocuklarını büyütmeye çalışan sıradan insanlardı. Ahmed’in tutuklanması, ailesi için tam bir kırılma noktası oldu. Anne ve babası, 13 yaşındaki oğullarının yetişkinler gibi yargılanmasına karşı yıllarca sürecek bir mücadeleye mecbur bırakıldı. Çocuklarının genç bir delikanlıya dönüşünü ancak fotoğraflardan ve avukat raporlarından takip edebildiler.
Filistin coğrafyasında on yıllardır sistematik bir şekilde devam eden soykırımı tek bir çocuğun hikâyesi üzerinden ele alan Hind Rajab’ın Sesi (The Voice of Hind Rajab), izleyiciyi devasa bir trajedinin merkezine davet ediyor. Beş yaşındaki Hind Rajab’ın sesi etrafında şekillenen bu anlatı, acıyı dramatize ederek tüketmek yerine, hakikati tüm çıplaklığıyla vicdanlara emanet ediyor. Yönetmen koltuğunda Kaouther Ben Hania’nın oturduğu film, Venedik Film Festivali’nde Jüri Büyük Ödülü’ne layık görülerek kurgunun sınırlarını aşan bu sarsıcı gerçekliğiyle büyük bir takdir topladı.
Gerçek adı Huzeyfe Abdullah el-Kahlut olan Ebu Ubeyde, 1984 yılında Gazze Şeridi’nin kuzeyindeki Cibaliya Mülteci Kampı’nda doğdu. Ailesi, 1948 Filistin-İsrail Savaşı sırasında haritadan silinen el-Mecdel (Askalan) hattının sürgün hikâyesini taşıyordu. Bu zorunlu sürgün, onun kurduğu her cümlenin görünmez zeminlerinden biri oldu.
Sumud, “direnme”, “sebat” veya “dayanıklılık” anlamına gelen bir kavramdır. 1967’deki Altı Gün Savaşı’nın ardından Filistin halkının, işgal ve zorluklara rağmen kimliklerine ve topraklarına bağlı kalarak sergiledikleri duruşu ve direniş mücadelesini ifade eder.
Vatanı Filistin’de, cennetin kapılarının çoktan kapanmış olduğunu düşünen ES; filmine yapımcı bulma perdesi altında aslında bir “cennet” arayışının yükünü sırtına alarak önce Fransa’ya, ardından Amerika’ya doğru bir yolculuğa çıkar. Bu yolculuk boyunca kahramanımız ES, ilk konuşmasını ve direnişini, Nasıra’nın işgal sonucu İsrail sınırları içinde kalmasına rağmen kendisini İsrailli değil Filistinli olarak tanımlamak için gerçekleştirir.
Kudüs’te doğdu. Şehrin doğusundaki, Mescid-i Aksa’ya bakan Tur beldesinde yaşıyor. Kırklı yaşlarının ortasında, beş çocuk annesi. Bir Kur’an öğretmeni; ama bundan çok daha fazlası, Mescid-i Aksa’nın kararlı bir savunucusu. Küçük yaşta babasının elinden tutup Aksa’ya gidişleriyle başlayan bağlılık, zamanla bütün bir hayata yayılan direnişin adı oldu.
“Filistin’e Veda", yalnızca bir aile trajedisini değil, bir milletin tarihsel hafıza kaybını, kültürel sömürgeciliği ve kimlik mücadelesini sinemasal düzeyde oldukça başarılı bir şekilde izleyiciye aktarmaktadır
O, Filistinli kadınların cesaretinin, özverisinin ve onurunun da bir temsilcisiydi.